هوار کشیده ی عشق تو بودم زمانی  

کشته عشق تو بودم آنی  

حال می فهمم تو کشته ی عشق منی  

کشته غرق شدن در من  

کشته یک نگاه  

یک لبخند  

کشته ی لبالب عصمت من  

یاد روز هایی که لبریز بودم از تو  

یاد شب های غم انگیز آسمان چشمانت  

خدا یا  

تو خدایی  

بیاو خدایی کن  

از این عشق سرد  

که آتشم زده است  

خانه ای بساز که غیر خودت و من  

جای کسی دگر نباشد  

خانه را که ساختی 

آن وقت  

 برای همه خدایی کن  

برای همه  

خانه را که ساختی   

به هیچ کس   

حتی لیلا  

نمی گویم  

که لب های تو  

              طعم مریم داشت  

در آن سينه دلي و آندل همه سوز

هر آن دل را که سوزي نيست دل نيست

دل افسرده غير از آب و گل نيست

دلم پر شعله گردان سينه پر دود

زبانم را به گفتن آتش آلود

کرامت کن دروني درد پرورد

دلي در وي درون درد و برون درد

دلم را داغ عشقي ر جبين نه

زبانم را بياني آتشين ده

سخن کز سوز دل تابي ندارد

چکد گر اب از او آبي ندارد

دلي افسرده دارم سخت بي نور

چراغي زو بغايت روشني دور

بده گرمي دل افسرده ام را

فروزان کن چراغ مرده ام را

ندارد راه لطفم روشنايي

زلطفت پرتوئي دارم گدائي

اگر لطف تو نبود پرتو انداز

کجا فکر و کجا گنجينه راز

زگنج راز در هر گنج سينه

نهاده خازن تو صد دفينه

ولي لطف تو گر نبود به هر رنج

پشيزي کس نيابد زآن همه گنج

چو در هر گنج صد گنجينه داري

نمي خوهم که نوميدي گذاري

به راه اين اميد پيچ در پيچ

مرا لطف تو ميابد دگر هيچ

گویم گرفته ای زعنایت رها مکن

رزق و روزی حلال نصیبم کن

آمین !

که از شمشیرش مرگ می بارد

و از زبانش عاجزانه ناله

و از چشمش اشک

این زیباست !